Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

Ο ερχομός του Θεού στη γη και στη ζωή μας.




Τό μυστήριο το ρχομο το Θεο στή γ μs προτρέπει νά ζήσουμε γιορτή τν Χριστουγέννων, πού πλησιάζει. Ατός ρχομός εναι μία θεμελιώδη φετηρία πού βαθαίνει τό νόημα τς ζωs καί τς παρξήs μαs καί νανεώνει τήν πίστη καί τήν λπίδα μαs στή ζωντανή παρουσία το Θεο μέσα μας καί γύρω μας.

  κκλησία διακηρύσσει πανηγυρικά τι Θεόs γινε νθρωπος, γιά νά γίνει νθρωποs Θεός. Ατή λήθεια φωτίζει τά πιό σκοτεινά στοιχεα τς ζως μας. Ατή πίστη γίνεται πηγή χαρς, πού νοίγει τήν πόρτα τς παρξής μας στόν περβατικό κόσμο το Θεο. Τά Εαγγέλια, μς λέει σημερινή περικοπή, περιγράφουν μέ λιτά χρώματα τήν παράδοξη γέννηση το Χριστο, τήν προσδοκία καί τήν κπλήρωση τν προφητειν. Ο Πατέρεs τς κκλησίαs θεολόγησαν φωτισμένα πάνω στήν νανθρώπηση το Θεο. Ο μνογράφοι γκωμίασαν κστατικοί τή συγκατάβαση καί τήν κάθοδο το Θεο, λλά καί τήν νοδο το νθρώπου. Δημιουργός γίνεται δημιούργημα. όρατος ρται, ναρχος ψηλαφίζεται, σώματος Θεόs λαμβάνει σμα, ναρχος ρχίζει ς θεάνθρωποs τήν πίγεια ζωή Του. 

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

Η Υπαπαντή του Κυρίου, απόσπασμα απο το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα και σε μετάφραση στη νεοελληνική από τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο

Η Υπαπαντή του Κυρίου, απόσπασμα απο το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα και σε μετάφραση στη νεοελληνική από τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο

Η Υπαπαντή του Κυρίου (Λουκ. β’ 22-35),
απόσπασμα απο το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα και η μετάφραση του στη νεοελληνική
από τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο

 
Το κείμενο του Ευαγγελιστή Λουκά
 
22 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, 23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται, 24 καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν. 25 Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἰερουσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ἅγιον ἐπ’ αὐτόν· 26 καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. 27 καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ 28 καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· 29 Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, 30 ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, 31 ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. 32 φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ. 33 καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. 34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπεν πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

Θεοπατερικές ή Δεσποτικές

Θεοπατερικές ή Δεσποτικές χαρακτηρίζονται οι εορτές του χριστολογικού κύκλου, που είναι αφιερωμένες στην επίγεια διαδρομή του Ιησού Χριστού. Διακρίνονται δε σε δύο κατηγορίες, στις «ακίνητες» που εορτάζονται σε σταθερή ημερομηνία και τις «κινητές», που έχουν ως επίκεντρο την εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου, η οποία εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας.
Η Γέννησις του Σωτήρος Χριστού (25 Δεκεμβρίου)
 
 
 
 
 
 
 
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄.
Ἡ Γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους Ἀνατολήν. Κύριε δόξα σοι.

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Ὁ Χρυσοῦς κανὼν (Ματθ. 7, 7—12. Λουκ. 6, 31) Ἀρχιμανδρίτης Ἰωήλ Γιαννακόπουλος

Ὁ Χρυσοῦς κανὼν (Ματθ. 7, 7—12. Λουκ. 6, 31) Ἀρχιμανδρίτης Ἰωήλ Γιαννακόπουλος




Ὁ Κύριος εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν Του ἐδίδαξε διδάγματα ὑψηλά, τὰ ὁποῖα ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ φῶς καὶ δύναμιν. Ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ φῶς, ἵνα ἐννοήσωμεν αὐτά. Ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ δύναμιν ψυχικήν, ἵνα ἐφαρμώσωμεν αὐτά. Διὰ μὲν τὴν δύναμιν τῆς ἐφαρμογῆς ὁ Κύριος συνιστᾶ τὴν ἐπίμονον προσευχήν, διὰ δὲ τὴν κατανόησιν αὐτῶν δίδει φράσιν ἀνακεφαλαιώνουσαν τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν του. Ἰδοὺ ὁ χρυσοῦς κανὼν ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίας.

Καὶ α) Ἡ προσευχή: «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε». Ὁ Κύριος χρησιμοποιῶν χρόνον ἐνεστῶτα εἰς τὸ «αἰτεῖτε καὶ ζητεῖτε» συνιστᾶ τὴν ἐπανειλημμένην αἴτησιν. Λέγων δὲ «κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται» δηλοῖ τὸ μετὰ ζήλου καὶ οὐχὶ τυπικῶς αἰτεῖσθαι. Καὶ συνεχίζει. «Πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται». Ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἐτόνισε τὴν κατ' ἐπανάληψιν καὶ μετὰ ζήλου αἴτησιν, ἐνταῦθα διὰ τοῦ «πᾶς ὁ αἰτῶν» δηλοῖ, ὅτι ὄχι μόνον ὁ πλούσιος, ἀλλὰ καὶ ὁ πτωχός, ὄχι μόνον ὁ κληρικὸς ἀλλὰ καὶ ὁ λαϊκός, ὄχι μόνον ὁ μεγάλος ἀλλὰ καὶ ὁ μικρός, ὅταν ζητήσωσι κατ' ἐπανάληψιν καὶ μετὰ ζήλου, θὰ λάβωσιν.

Ὁ Κύριος ὅμως, ἵνα δηλώση τὸ πρόθυμον τῆς δωρεᾶς του καὶ ποῖον πρέπει νὰ εἶναι τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς μας, λέγει τὰ ἑξῆς: «Τὶς ἐστὶν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὅν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς του ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῶ; καὶ ἐὰν ἰχθὺν αἰτήσῃ μὴ ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῶ; εἰ οὖν ὑμεῖς πονηροὶ ὄντες, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσα μᾶλλον ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, δώσει ἀγαθὰ τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν;».

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Μεσσηανικοί Ψαλμοί

Μεσσηανικοί Ψαλμοί



Μεσσηανικοί Ψαλμοί
ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΟΙ ΨΑΛΜΟΙ
Ἐν Πειραιεῖ   30-1-2014
πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Καλλιπόλεως Πειραιῶς
Δέν ὑπάρχουν βιβλία, πού νά ἔχουν μελετηθεῖ περισσότερο καί μέ μεγαλύτερο πάθος, τόσο ἀπό ἐχθρούς ὅσο καί ἀπό φίλους, ἀπό τά βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, πού μιλοῦν γιά τήν ἔλευση τοῦ ἀναμενομένου Μεσσία τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ, πού ὑπῆρξε ὁ πρῶτος, μοναδικός καί ἀληθινός Θεάνθρωπος τῆς ἱστορίας. Σέ ἀντίθεση μέ τούς φανταστικούς καί ἀνυπάρκτους θεανθρώπους τῶν ἐξωχριστιανικῶν θρησκευμάτων, οἱ ὁποῖοι, ἀφενός δέν ἔχουν καμμία ἱστορική βάση, γιατί δέν ὑπῆρξαν πραγματικά, ἀφετέρου ἀποτελοῦν ἐκφράσεις τῆς νοσταλγούμενης λύτρωσης, πού παρατηρεῖται σ’ ὅλους τους λαούς καί τῆς θεανθρωπίνης παγκόσμιας προσδοκίας.
Πράγματι, ὁ Βούδας, ὁ Κομφούκιος, ὁ Λάο Τσέ, ὁ Μωάμεθ καί ὅλοι οἱ ἱδρυτές θρησκειῶν, παρουσιάζονται ἱστορικά ἀπομονωμένοι. Ἐμφανίστηκαν, δηλαδή, σέ μία ὁρισμένη περίοδο, χωρίς νά τούς ἔχει προαναγγείλει κάποια θρησκευτική παράδοση, παραμένοντας ἀμάρτυροι. Εἶναι βασικό ἀξίωμα τό νά μή δεχόμαστε τίποτε καί κανέναν ὡς ἀληθῆ , ἄν δέν ὑπάρχουν οἱ σχετικές προηγούμενες μαρτυρίες ἀπό ἀξιόπιστα πρόσωπα. Ἀντίθετα, ὁ Μεσσίας δέν ἀναγγέλθηκε μονάχα ἀπό ἕναν προφήτη, ἀλλά ἀπό μία ἀτελείωτη ἁλυσίδα ἀνθρώπων, πού ἔζησαν καί ἔδρασαν σέ διαφορετικό χρονικό πλαίσιο, περιβάλλον καί συνθῆκες. Θά παραμείνει, δηλαδή, γιά πάντα τό κλειδί τῆς ἱστορίας, πού ἀνοίγει μόνο μέ τήν πίστη στήν Θεότητά Του καί τόν χαρακτηρισμό του ὡς «Υἱός τοῦ Θεοῦ», πού ἔγινε ἄνθρωπος, ἀκριβῶς γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί καί νά κληρονομήσουμε τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».
Ὁ Ἄπ. Παῦλος, στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του, μᾶς διαβεβαιώνει πως «ὄτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλε ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γεννόμενον ἐκ γυναικός»[1]. Γιά τό συγκεκριμένο αὐτό «πλήρωμα  τοῦ χρόνου», μίλησαν οἱ προφῆτες ἑκατοντάδες χρόνια πρίν τήν πολυπόθητη Ἐπιφάνειά Του. Ἀποτελοῦν οἱ μαρτυρίες αὐτές τήν πλέον ἰσχυρή ἁγιογραφική ἀπόδειξη τοῦ Θεανθρωπίνου χαρακτήρα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἰδιότητός Του ὡς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί τῆς μοναδικῆς μεσσιανικῆς Του ἀποστολῆς μέσα στό διάβα τῶν αἰώνων[2].
Στό παρόν κείμενο θά ἀναφερθοῦμε σ’ ἕνα μόνο προφήτη, τόν προφητάνακτα Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐμπλουτίσει τήν θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη μέ τό βιβλίο τῶν Ψαλμῶν. Θά προσπαθήσουμε δηλ. νά παρουσιάσουμε τούς ψαλμούς, πού ἔχουν χριστολογικό καί μεσσιανικό περιεχόμενο.
Ψ. 2, 7 : «Κύριος εἶπε πρός με Υἱός μου εἶ σύ, ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σε».
Ὁ Μ. Ἀθανἀσιος ἐπ

"Τα κατορθώματα του σταυρού του Χριστού"

"Τα κατορθώματα του σταυρού του Χριστού"

Α. Είδες τί αξιοθαύμαστη νίκη; Είδες τα κατορθώματα του σταυρού; Να σου πώ και κάτι άλλο πιο αξιοθαύμαστο; Αν μάθεις με ποιόν τρόπο νίκησε ο Χριστός, ο θαυμασμός σου θα γίνει ακόμη μεγαλύτερος. Με τα όπλα δηλαδή που νίκησε ο διάβολος, με τα ίδια τον υπέταξε ο Χριστός.  Αφού του άρπαξε   ( ο Χριστός) τα όπλα του, με εκείνα τον κατετρόπωσε. Και άκουσε πώς; Παρθένος, ξύλο και θάνατος ήταν τα σύμβολα της ήττας μας. Παρθένος ήταν η Εύα, γιατί δεν είχε γνωρίσει ακόμα τον άνδρα της. Ξύλο ήταν το δένδρο και θάνατος η τιμωρία του Αδάμ. Αλλά να, και πάλι Παρθένος και ξύλο και θάνατος' αυτά τα σύμβολα της ήττας έγιναν σύμβολα νίκης.
Γιατί αντί της Εύας έχουμε Μαρία, αντί του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού, το ξύλο του σταυρού, και αντί του θανάτου ως τιμωρία του Αδάμ, το θάνατο του Χριστού. Βλέπεις ότι ο διάβολος νικήθηκε με τα όπλα που νίκησε άλλοτε; Τον Αδάμ πολέμησε ο διάβολος και τον νίκησε κοντά στο δέντρο, τον διάβολο νίκησε ο Χριστός πάνω στο σταυρό. Το ξύλο την πρώτη φορά έστελνε τους ανθρώπους στον Άδη, τη δεύτερη φορά έφερνε από τον Άδη στη ζωή ακόμη κι όσους είχαν πάει εκεί. Το ξύλο επίσης την πρώτη φορά έκρυψε τον αιχμάλωτο που ήταν γυμνός, τη δεύτερη έδειχνε σε όλους γυμνό το νικητή (τον Χριστό) που ήταν κρεμασμένος ψηλά. Και ακόμη, ο πρώτος θάνατος (του Αδάμ) καταδίκασε κι όλους εκείνους που γεννήθηκαν μετά απ' αυτόν, ενώ ο δεύτερος (του Χριστού) ανάστησε κι εκείνους ακόμη που έζησαν πριν από Εκείνον. «Ποιός μπορεί να περιγράψει με λόγια τη δύναμη του Κυρίου;» (Ψ.105,2). Από νεκροί που ήμασταν, γίναμε αθάνατοι. Αυτά είναι τα κατορθώματα του σταυρού. Έμαθες για τη νίκη; Έμαθες με ποιόν τρόπο επιτεύχθηκε; Δες τώρα πως επιτεύχθηκε χωρίς κόπο. Δεν βάψαμε τα όπλα μας με αίμα, δεν παραταχθήκαμε σε θέσεις μάχης, δεν τραυματιστήκαμε, ούτε είδαμε κανέναν πόλεμο, κι όμως νικήσαμε. Αγωνίστηκε ο Κύριος και μεις στεφανωθήκαμε. Επειδή λοιπόν είναι δική μας η νίκη, ας ψάλλουμε όλοι σήμερα σαν στρατιώτες επινίκιο ύμνο: «Κατανικήθηκε ο θάνατος και κατατροπώθηκε. Πού είναι θάνατε η νίκη σου; Πού είναι Άδη το κεντρί σου;». (Ωσηέ 13,14 & Α'Κορ.15,54-55).

Ποιος μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός Αναστήθηκε; - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ποιος μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός Αναστήθηκε; - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.
Δεύτερον, ο νους μου λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.
Τρίτον, η βούληση μου λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.
  Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες,
είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων μαρτύρων, που όλοι μετά την Ανάσταση Του Τον έβλεπαν και Τον άκουγαν, όχι στον ύπνο τους αλλά στην
πραγματικότητα, και όχι μόνο για ένα λεπτό αλλά για σαράντα ολόκληρες ημέρες. Μου το βεβαιώνει εκείνος ο πύρινος Σαύλος ο μεγαλύτερος Εβραίος διώκτης του χριστιανισμού· μου το μαρτυρεί, ότι είδε εκείνο το φως του αναστηθέντα Κυρίου καταμεσής της ημέρας, και ότι άκουσε τη φωνή Του, και ότι υπάκουσε την εντολή Του. Αυτήν την μαρτυρία ο Παύλος δεν ήθελε να την αρνηθεί ούτε μετά από τριάντα χρόνια, ούτε ακόμα και την ώρα που στη Ρώμη του Νέρωνα η μάχαιρα έπεφτε στο κεφάλι του. Μου το βεβαιώνει και ο άγιος Προκόπιος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού που ξεκίνησε να αφανίσει τους χριστιανούς στις χώρες της ανατολής, και στον οποίον εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο Χριστός και τον γύρισε με το μέρος Του. Και αντί να σφάξει ο Προκόπιος τους χριστιανούς, αυτοβούλως παραδόθηκε για να τον σφάξουν στο όνομα του Χριστού.